Ez dakit inoiz hirugarren espazioei buruz entzun duzuen. Estatubatuarrek asko hitz egiten dute haien garrantziaz, beren bizitzen atomizaziotik eta beren lorategidun etxetaldeen isolamendutik ateratzeko modu bakarra baita. Izan ere, hirugarren espazioak lanaz eta etxeaz besteko esparruak dira, normalean familiakoak ez diren beste batzuekin sozializatzeko erabiltzen direnak.
Estatubatuarrek ez bezala, bilbotar gehienek eskura dituzte hirugarren espazio pila: parkeak, mendiak, gimnasioak, zinemak, antzokiak, merkatal zentroak eta tabernak, jatetxeak eta diskotekak. Denak edo ia denak etxetik ordu laurden baino gutxiagora. Pandemian ikasi genuen horiek zer balio duten eta zer bizitza izan dezakegun falta direnean. Horregatik da garrantzitsua nolako hirugarren espazioak nahi ditugun pentsatzea. Horregatik da garrantzitsua hirugarren espazio horiek zaintzea eta beren iraupena bermatzea.
Badirudi Bilbon hirugarren espazioak ez daudela desagertzeko arriskuan, bat desagertu eta beste bat agertzen delako etengabe. Zaharra berritu egiten da beste batzuetan, berritzaileen esanez erabiltzaileen nahi eta beharrei hobeto moldatzeko. Parkeetako zabuak teilatuz estaltzea ideia zoragarria dela ezin ukatu daiteke, baina aldaketa guztiek egiten al diote mesede erabiltzaileari? Zinema independenteak gehiago zaindu behar izan genituen? Espezialitate kafeen saltokiak lagunekin elkartzeko lekurik onenak al dira? Aulkiak erosoak al dira behintzat?