uriola.eus

Izan(go) garena

Erabiltzailearen aurpegia   Iritzia

Badira belaunaldi zehatzen memoria kolektiboan iltzatuta geratzen diren gertakariak, denok  ezagutu eta gure burua bertan kokatzeko gaitasuna ematen digutenak. Belaunaldi bakoitzaren  epika sortzeko balio digute halakoek: non zeunden zu orduan? Lehen Aste Nagusian, I-11n, Egunkariaren itxieran, O-23an, San Ferminetako ihesaldian, Hipercorrekoan, 83ko uholdeetan…?

Beste hainbeste data koka genitzake beste hainbeste komaren ostetik, ez gehiegi, baina elkar  topatzeko lain bai. Eta beti sortzen da horrelakoetan, nahiz eta oroimen gogor eta  kontraesankorrak izan, nostalgiaren eskutik, beste garai batzuk gogoratzeak dakarren zapore  gozoa.  

Ederra da norberak bizitakoak oroitzea, norbera izandakoaren irudi normalean fikzionatuak  sortzea, bizi izandako emozioen zirrara sentitzea; ederra bakarrik ez, edozein talderen  kohesiorako baliagarria ere bada oroimen kolektiboaren parte izatea. Behin eta berriz  errepikatzeak, badakigu, errealitatea aldi berean errealago eta faltsuago bihurtzen du,  ukigarriago eta epikoago, gogoangarriago. 

Egun bizi dugun egoera memoria kolektibora igaroko dela argia da; nola egingo dugun, horri  eman dizkiot bueltak azkenaldian. Nola gogoratuko dute belaunaldi gazteenek egungo krisialdia? Non kokatuko dute euren burua? Aurreko baten hamazortzi urte inguruko gazteak  aritu ziren euren adinkideei buruz, ezkor eta kritiko. Epikoki ekarri zituzten hizketaldira  laurogeigarren hamarkadari buruz entzunda dituztenak, inbidiaz, eurek bizi izan ez arren,  “oroitzen” dituztelako, epika hori guztia edan dutelako. 

Asko hitz egin dugu gazteez azkenaldian, gaizki gehienetan: arduragabekeria, axolagabekeria eta alferkeria gisako ezaugarriak egotzi izan zaizkie, hainbeste non eurek ere barneratu  dituzten hitzok definiziotzat. Ezinezkoa zen bestela gertatzea, deskribapenek, errepikapenaren  poderioz, definitzen baikaituzte, eta igarotako garaietako borroka erromantizatuak bezala,  azalean itsatsita dauzkagu baita oraingo ezintasun eta akatsak ere. Dauzkagu, dauzkate.  

Covida dela eta, guztiok aldatu ditugu egunerokotasuneko harreman-moldeak, lurrikara  sentitu dugu guztiok oinpean, eta, beharbada, onenean, ohartu gara lehen ikusezin zitzaizkigun  hainbat errealitateren existentziaz. Gizarte gisara zein erantzun eman diogun, nola jokatu  dugun egunean-egunean behatu eta gerora ebaluatu beharko dugu. Zein errelato kontatuko  diogu elkarri hau guztia atzean uzten dugunean (inoiz atzean uzteko gai baldin bagara,  bederen)? Nola oroituko ditugu gure borrokak?  

Adin nagusitu berri den eta adin nagusitzera datorren belaunaldia bada axolagabea den  gazteria, beste edozein beste, esango nuke nik, bada, baita, oso gaztetatik mundu zabalarekin  konexio/deskonexio jolasean hazi dena, bada, beharbada beste inoiz baino gehiago, eurek  baino nagusiagokoekin ulertezintasun sakonean den belaunaldia. Beste guztiok egin bezala,  jaso duten munduarekin zer egin ikasten ari direnak dira, baita ere aurreko borroketan  bazterretan geratu zirenak mahai-gainera ekartzeko gaitasuna dutenak: transfeminismoaren,  xenofobiaren aurkako borrokaren eta gorputz aniztasunaren ikusgarritasunaren gazteak dira,  beste gauza askoren artean, gaur egungoak. Beharbada bada igarotako borroken lilura erditik kendu eta euren irudi aldarrikatzaile eta eraikitzailea sortzen uzteko garaia. 

 

 

 

Erantzun

Erantzuteko, izena emanda egon behar duzu. Sartu komunitatera!

»» Alta eman edo pasahitza berreskuratu


Twitter ikonoa Facebook ikonoa